برای دختری که گم شده بود
سرخ و سفید
تا نیاراید گیسوی کبودش را
به شقایق ها
صبح ِ فرخنده
در آینه نخواهد خندید.
هوشنگ ابتهاج
هـ. الف. سایه
تهران، 1349
+ نوشته شده در جمعه ۱ آبان ۱۳۸۸ ساعت 21:37 توسط s3m
|